Co to znaczy, że waluta jest wymienialna?
Otóż przystąpienie do światowego systemu finansowego oznacza uznanie podstawowej roli pięciu walut narodowych wchodzących w różnym procencie w skład tzw. koszyka walutowego.

Waluty wchodzące w skład koszyka są walutami suwerennymi, tzn. że o ich ilości w obiegu decyduje emitujący je bank centralny (np. o dolarze decyduje FED, o euro – Europejski Bank Centralny EBC, o funcie – Bank Anglii itp.).

Pozostałe narodowe banki centralne mogą emitować tylko tyle pieniądza narodowego, na ile posiadają zabezpieczenie (zasoby) w pieniądzu światowym.

Żeby uruchomić druk wymienialnej waluty narodowej, trzeba najpierw uzyskać (posiadać) odpowiednią do planowanej emisji wartość walut światowych. Żeby NBP mógł wyemitować wymienialny PLN, musi dysponować odpowiednią „rezerwą walutową”. Te obce waluty państwo może uzyskać albo poprzez eksport towarów rozliczanych w walucie światowej, albo poprzez wyprzedaż majątku narodowego.

Wymienialność niesuwerennych walut narodowych polega na jednostronnym zobowiązaniu. Polska jest zobowiązana na każde żądanie wymienić posiadane przez osobę lub firmę PLN-y na którąś z walut światowych lub, pośrednio, na dowolną wymienialną walutę innego kraju.
Przykładowo, zagraniczny udziałowiec polskiej firmy żąda wypłacenia dywidendy w euro. Ta wymienialność nie jest obligatoryjna w drugą stronę.

Jeśli emisja (dodruk) pieniądza narodowego PLN zależy od wielkości rezerw walutowych NBP, to w przypadku gwałtownego odpływu euro lub innych walut światowych z Polski, załamuje się w sposób drastyczny kurs walutowy.