Pierwsze kroki w kierunku uzdrowienia gospodarki narodowej powinny opierać się na realizacji czterech podstawowych postulatów:

  1. Restrukturyzacji zadłużenia państwa, przedsiębiorstw i obywateli.
  2. Likwidacji zatorów płatniczych.
  3. Wprowadzenia dwuwalutowości.
  4. Zmiany systemu podatkowego dającego przywileje osobom fizycznym i podmiotom krajowym kosztem korporacji.

Dla realizacji tych zadań trzeba stworzyć ramy prawne umożliwiające:

A. Powszechną restrukturyzację wszystkich kredytów osób prywatnych i firm poprzez radykalne zmniejszenie odsetek oraz przyjęcie indywidualnych harmonogramów spłat kwot głównych uwzględniających sytuację finansową zadłużonego i jego rodziny.

B. Likwidację zatorów płatniczych poprzez wprowadzenie systemu bezpłatnego państwowego faktoringu, do którego przystąpienie byłoby dobrowolne.

C.Powołanie instytutu finansów narodowych do badań nad wprowadzeniem systemu dwuwalutowego, tzn. wprowadzenia narodowej waluty niewymienialnej o charakterze pieniądza lokalnego.

D. Wprowadzenie Powszechnego Dochodu Gwarantowanego (PDG) dla każdego obywatela początkowo w wysokości równowartości  100 PLN, wypłacanego za okresy tygodniowe w walucie lokalnej. PDG byłoby wolne od podatków i zajęć komorniczych.

E. Nadanie szerokiej autonomii samorządom tak, by mogły skutecznie zarządzać swoimi budżetami poprzez:

  • tworzenie banków municypalnych,
  • emisję pieniądza lokalnego lub tworzenie systemu wirtualnych rozliczeń,
  • tworzenie „białych stref gospodarczych” to jest stref zwolnionych z podatku dochodowego i VAT-u.
    W „białych strefach gospodarczych” funkcjonowałby głównie drobny handel detaliczny i zakłady usługowe.

F. Stopniowe znoszenie anonimowości podmiotów gospodarczych poprzez:

  • wprowadzenie ulg podatkowych dla osób prawnych, których udziałowcami są jedynie osoby fizyczne  lub
  • podwyższenie podatku dochodowego dla osób prawnych, w których choćby jeden udziałowiec jest osobą prawną.

G.Wprowadzenie zryczałtowanego podatku obrotowego od sieciowych supermarketów.

 

Ad A.    Powszechna restrukturyzacja kredytów.

Plan działań

  1. Powołanie banku państwowego i zasilenie go pieniądzem z nowej emisji NBP.
  2. Stworzenie zachęt dla przenoszenia depozytów z banków komercyjnych do banku państwowego.
  3. Stopniowa likwidacja banków komercyjnych (na skutek utraty depozytów).
  4. Przejęcie kredytów przez bank państwowy.
  5. Renegocjowanie umów kredytowych w duchu zmniejszenia odsetek i dopasowania harmonogramu spłat do warunków finansowych zadłużonego i Jego rodziny.

Powyższy scenariusz nie powoduje żadnych zaburzeń gospodarczo-finansowych, ponieważ na rynku nie przybywa pieniądza, a jedynie następuje przeniesienie depozytów i kredytów z banków komercyjnych do państwowego banku detalicznego.

W dalszej kolejności możliwym będzie wycofanie z obiegu pieniądza dłużnego (kredytowego)
i zastąpienie go pieniądzem realnym. Jest to równoznaczne z likwidacją sektora bankowego.
W miejsce banków pojawią się instytucje finansowe, których rola ograniczy się do przechowywania depozytów i udzielania pożyczek.

 

Ad B.  Likwidacja zatorów płatniczych.

Faktoring jest to usługa finansowa polegająca na uzyskiwaniu od faktora zapłaty za sprzedany towar
w momencie złożenia dowodu sprzedaży. Faktor reguluje należność w imieniu odbiorcy, a następnie ściąga należną kwotę od tegoż odbiorcy – tj. nabywcy towaru. Przedsiębiorca stosujący odroczone terminy płatności nie czeka na zapłatę, a więc nie grozi mu utrata płynności finansowej. Usługa faktoringu jest bardzo kosztowna. Przejęcie usług faktoringowych przez podmiot państwowy
i bezpłatność usługi automatycznie likwiduje zatory płatnicze. Równocześnie stanowić może pewną ochronę przed zjawiskiem domina w przypadku bankructwa pojedynczej firmy.

Objęcie faktoringiem szerokiego grona przedsiębiorców, którzy równocześnie są nabywcami
i dostawcami oraz wprowadzenie jednostki rozliczeniowej w miejsce realnego pieniądza zmienia instytucje faktoringu w barter wielostronny – sprawdzony sposób likwidacji zatorów płatniczych.

 

Ad C.  Powołanie instytutu finansów narodowych.

Opracowanie i wprowadzenie w  życie dwuwalutowości oznacza budowanie, obok istniejącego systemu gospodarczo-finansowego, nowej struktury opartej o krajowy pieniądz lokalny nieoprocentowany
i niewymienialny. Lokalna waluta krajowa pozbawiona funkcji tezauryzacyjnej skutecznie uzupełnia lukę nabywczą, to jest lukę pomiędzy wartością PKB a sumą rocznych dochodów ludności i firm. Według zachodnich szacunków luka ta w krajach rozwiniętych stanowi od 44% do 48% PKB.

Waluta lokalna stanowi uzupełnienie ilości i wartości narodowego pośrednika wymiany polskiego złotego i jako pieniądz, który „parzy” :

  • nakręca koniunkturę,
  • wyzwala moce produkcyjne,
  • pozostaje w kraju,
  • wspomaga działalność eksportową, ponieważ tylko za środki pochodzące z eksportu można nabywać towar importowany,
  • pobudza współpracę i współdziałanie między podmiotami krajowymi,
  • zatrzymuje w kraju zyski osiągane w walucie lokalnej przez podmioty zagraniczne,
  • sprzyja likwidacji bezrobocia pobudzając wzajemną wymianę towarów i usług.

Wprowadzenie pieniądza lokalnego może być dokonywane poprzez finansowanie robót publicznych, wszelkiego rodzaju pomoc socjalną i wypłatę PDG.

Optymalnym rozwiązaniem byłoby wprowadzenie waluty lokalnej o zasięgu krajowym. Nad taką koncepcją powinien pracować powołany do tego instytut.

Waluta lokalna przy obecnym stanie techniki może funkcjonować zarówno w formie gotówkowej, jak
i bezgotówkowej.

Kontrolowane wprowadzenie waluty lokalnej nie grozi inflacją, ponieważ ilość pieniądza jest regulowana mechanizmem monetyzacji dóbr. Pieniądz oparty jest na parytecie gospodarczym.

 

Ad D.  Wprowadzenie PDG.

Przyznanie każdemu obywatelowi, od niemowlęcia po starca, określonej, niewielkiej kwoty przyznawanej bezwarunkowo i bez wyjątków poprawi poczucie bezpieczeństwa ekonomicznego każdej rodziny, poprawi dzietność, zmniejszy bezrobocie. Częstotliwość wypłat (tygodniowo) przyspieszy rotację pieniądza. Wypłata w walucie lokalnej zapobiegnie wypływowi pieniądza z regionu. Proponowana kwota jest niższa od minimum socjalnego, ale zwolnienie jej od podatku i zajęć komorniczych może zapewnić życie na poziomie minimum egzystencjalnego. Obserwacja zjawisk gospodarczych i skutków społecznych powinna pozwolić w perspektywie na stopniowe podwyższanie kwot PDG.

 

Ad E. Nadanie szerokiej autonomii samorządom.

Tworzenie banków municypalnych pozwoli na finansowanie inwestycji miejskich lub regionalnych oraz pozwoli na określanie preferencji rozwojowych regionu.

Tworzenie „białych stref gospodarczych” poprawi konkurencyjność lokalnych przedsiębiorstw
i ograniczy popyt na towary importowane. Pozwoli także na stymulowanie rozwoju określonych sfer działalności gospodarczej.

 

Ad F.  Likwidacja anonimowości podmiotów gospodarczych.

Likwidacja anonimowości podmiotów gospodarczych oznacza likwidację ukrytej monopolizacji, a więc dyktatu cen. Jest sposobem na przywrócenie konkurencyjności poprzez możliwość określania odrębności podmiotów konkurujących. System pozwalający osobie prawnej być udziałowcem innej osoby prawnej zaciemnia prawa właścicielskie. Zapobiec tej sytuacji może albo zmiana Kodeksu Spółek Handlowych, albo, znacznie prościej, zmiana prawa podatkowego na prawo faworyzujące podmioty prowadzone przez osoby fizyczne.

 

Ad G. Wprowadzenie zryczałtowanego podatku obrotowego od sieciowych supermarketów.

Punkt ten nie wymaga komentarza.