Jaka powinna być definicja pieniądza suwerennego? Otóż pieniądz suwerenny oznacza pieniądz, którego ilość i wartość krążąca w gospodarce zależna jest od suwerena, czyli od wszystkich obywateli. Te funkcje suweren sprawuje za pośrednictwem powołanej przez siebie instytucji, czyli banku centralnego.

Kiedy ilość i wartość (oparta o siłę nabywczą) pieniądza krążącego w gospodarce jest właściwa? Wtedy, gdy emisja oparta jest na parytecie gospodarczym kraju i spełnione są co najmniej dwa warunki: gospodarka jest samowystarczalna oraz kraj posiada nadmiar określonego dobra (towaru, usługi, surowca) pożądanego przez inne kraje. Bowiem tylko w takiej sytuacji pieniądz emitowany przez bank centralny jest pieniądzem pożądanym przez kraje zewnętrzne.

Zasada jest taka: sprzedajemy dobro pożądane przez inne kraje za naszą walutę. Wówczas możemy importować towary płacąc naszą suwerenną walutą. Cały eksport i import opłacany jest emitowanymi przez nas środkami płatniczymi.

Jest to sytuacja idealna, która w zasadzie na świecie nie występuje, ponieważ nawet pięć walut, wchodzących w skład „światowego koszyka”, nie spełnia warunków suwerenności.

Powtórzę te warunki:
– pieniądz narodowy jest pieniądzem publicznym (a nie, jak np. w przypadku FED-u, prywatnym)

– gospodarka jest samowystarczalna, tzn. że za krajową walutę można zaspokoić wszystkie podstawowe potrzeby życiowe ludności – zarówno indywidualne, jak i zbiorowe

– kraj posiada nadwyżki eksportowe w dobrach pożądanych przez inne kraje

Przykład: USA nie spełniają ani pierwszego, ani drugiego warunku. Pozycję dominującą USA zdobyły nie tylko z powodu sprzedaży pożądanych przez inne kraje patentów i innych majątkowych praw autorskich, ale głównie dzięki zawarciu z krajami produkującymi ropę naftową umów, na podstawie których sprzedaż ropy przez te kraje mogła być dokonywana tylko za dolara amerykańskiego. Ropa naftowa jest dobrem powszechnie pożądanym, zatem każdy kraj dążył do posiadania dolara, aby to dobro móc nabyć.

Ciąg dalszy w kolejnym komentarzu.