Ta zależność okazała się prawdziwa także w skali makro (całej gospodarki). Douglas wysnuł z tego wniosek, że część produkcji musi pozostawać niesprzedana lub musi zostać nabyta „na kredyt”.

Naukowe, ekonometryczne uzasadnienie i potwierdzenie tej obserwacji zawarła w swojej 400-stronicowej pracy kanadyjska ekonomistka Diane Boucher.

Douglas uznał, że wyjaśnieniem tej nierówności jest stały postęp technologiczny. Dzięki niemu wielkość i wartość produkcji stopniowo rośnie, a wynagrodzenia, pensje i inne wypłaty nie nadążają za tym przyrostem. Chęci nabycia dobra nie towarzyszyła możliwość nabycia dobra (konsument chciał mieć dane dobro, ale nie miał pieniędzy). Douglas uznał, że tę nierównowagę należy zniwelować poprzez dostarczenie konsumentom pieniędzy. Konsumentom, a nie pracownikom.

Jeśli źródłem stałego przyrostu produkcji jest postęp techniczny, a postęp wypracowany przez przeszłe pokolenia jest własnością wszystkich obywateli, to ta dodatkowa produkcja należy się wszystkim. Należy więc wszystkim obywatelom wypłacić dywidendę (dodatkowe pieniądze jako udział w zysku), aby mogli nabyć towary pochodzące z przyrostu produkcji.

Z tego wypływał drugi wniosek Douglasa: emitent pieniądza musi obserwować zachowanie rynku i regulować dopływ nowych pieniędzy.

Warunki ekonomiczne, w których działał Douglas, bardzo różniły się od obecnych. Być może trzeba będzie zmodyfikować zasady kredytu społecznego i dostosować je do dzisiejszych realiów. Dotyczy to w szczególności trzeciej propozycji, czyli sposobu naliczania i wypłacania dywidendy. Zdaniem Douglasa, nadwyżka produkcyjna powinna być sprzedawana z dyskontem, to znaczy po cenach niższych niż koszt ich wytworzenia. Równocześnie proponuje, aby straty poniesione w związku z zastosowaniem dyskonta wyrównywał producentowi lub dystrybutorowi emitent pieniądza. Zdaniem Douglasa sprzedaż nadwyżki produkcji z dyskontem wyeliminuje z rynku dobra wadliwe, niechciane. Konsument nie kupi bowiem nawet z dyskontem rzeczy zbędnej. Aby to wyjaśnić posłużę się schematem:

Wartość produkcji = 1400 j.p. (jednostek pieniężnych).
Wartość wynagrodzenia – pierwotna siła nabywcza = 1000 j.p.
Wartość produkcji niesprzedanej w pierwszej fazie = 400 j.p.
Wartość produkcji niesprzedanej, przeznaczonej do dyskonta = 400 j.p.
Wartość sprzedaży z dyskontem = 300 j.p. Z tego konsument płaci 200; dopłata emitenta do ceny = 100 j.p.
Produkcja niesprzedana (brak chętnych, nadmiar, wadliwość, buble itp. – złom) = 100 j.p.

Tę część teorii Douglasa najtrudniej zrozumieć i wprowadzić w życie. Jej komplikacja wynika z faktu, że w czasach Douglasa nie było dostępu do bieżącej informacji ani o ilości pieniądza w obiegu, ani o wartości oferty rynkowej. Obecnie, kiedy te informacje są w miarę pełne i można je uzyskać właściwie natychmiast, tę część teorii Douglasa można by zmodyfikować i przystosować do obecnej sytuacji.